Recensies
  Laatste update: 22-02-2017
   
  Leer
van: - 25-05-2016 19:47
 
 

De smaak van leer
In antwoord op uw vraag over de smaak van leer kan ik u mededelen dat de smaak van leer een pallet is van multiculturele invloeden.

In het onderwijs, bijvoorbeeld, is er sprake van een leermoment. Thijs van Leer is een muzikale grootheid, die tijdens de gijzelingsacties in de Punt zijn verkooptechnische hoogte bereikte en, om het zo maar te zeggen; van leer trok. Velen vonden een leermoment in de zogenaamde leerorkesten, zoals de workshopbands van de saxofonisten Ruud Bergamin en Keimpe de Jong. Tijdens de Duitse Oktoberfeesten en ten bate van zelfgenomen vakantiefoto’s in het voormalige derde rijk wilde men nog wel eens een leren broek aantrekken, maar naar alle waarschijnlijkheid is dit niet wat u bedoelt.

Uw vraag is er op gericht helderheid te scheppen rond het fenomeen leer. Leer, dat met name tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn synthetische vervanger kende in rubber, werd na de betrokkenheid van de Verenigde Staten bij het wereldconflict steeds schaarser en rubber zelf kreeg een kunstmatige variant in de vorm van polybutadieenfosfaat. Leer is oorspronkelijk materiaal dat gemaakt wordt van de huid van dieren, bijvoorbeeld koeien of varkens. Luxere leersoorten zijn afkomstig van een hert, een lam of een koalabeertje. Ook de huid van krokodillen en slangen wordt of werd wel tot leer verwerkt, evenals kraakbeenvissen zoals haaien, nieuwe haring en roggen.

Voordat het leer gebruikt kan worden, wordt het gelooid. Daarmee wordt de huid vrijwel onbeperkt houdbaar, maar daarover zijn de meningen verdeeld. Wat is onbeperkt? Onbeperkt spareribs eten in je blote kont is niet toegestaan, maar wat is er nou onbeperkter dan varkensvlees kluiven in je Adams kostuum? Leer wordt vaak ook in een kleur geverfd. Leer wordt gebruikt voor tassen, schoenen, jassen, meubels en dergelijke. Motorrijders dragen vaak leren pakken om zich te beschermen bij eventuele valpartijen. Het dragen van leer heeft voor sommigen ook een seksuele betekenis, vooral bij de zogenaamde leernichten. Dit moet u overigens niet persoonlijk opvatten.

Leer heeft enig onderhoud nodig. Vooral schoenen moeten, om het leer soepel te houden, regelmatig gepoetst worden met schoensmeer. Leren kleding zoals motorkleding wordt bij voorkeur ingewreven met speciaal leervet. Leren doceren is hierbij het steekwoord. Van beschermde diersoorten (zoals bepaalde slangensoorten) kan de import en handel van het leer verboden zijn. Voor leer van krokodillenleer is dat echter niet het geval. Het zijn per slot van rekening niet zulke sympathieke beesten. Maar dit kan per land verschillen. België ben je doorheen voordat je er erg in hebt.

Leer dat in de bodem terechtkomt, blijft soms goed bewaard. Er zijn leren voorwerpen bekend uit de Middeleeuwen. Maar ook de ijsmummie Ötzi uit 3300 v.Chr. had leren voorwerpen bij zich, waarvan de diersoort zelfs nog bepaald kon worden. Tot op heden is het onverklaarbaar dat de ijsmummie een goudvis had waarvan hij zowel een kek motorjack als een luxe slaapzaak kon ontwerpen

Leer is afkomstig van de huid van dieren en wordt dus niet gefabriceert. Het is gegroeid: een natuurproduct met al zijn eigenaardigheden en nuances. ’s Nachts gedraagt leer zich heel anders als tijdens carnaval. Het productieproces, waarbij het leer als eindproduct tot stand komt bestaat uit diverse bewerkingsgangen. Na het slachten van het rund wordt de huid gereinigd van alle bederfelijke resten en opgeslagen in koelcellen zodat de huiden houdbaar blijven. De ruwe huiden worden verhandeld op de huidenmarkt waar de prijs door het spel van vraag en aanbod tot stand komt. Uiteindelijk gaat de winnaar er met de buit vandoor. Leer leer kennen is het credo.

De leerlooier koopt de ruwe huiden in partijen van enige honderden huiden en maakt daarbij diverse kwaliteitsklassen. Deze kwaliteitsindelingen bepalen sterk de prijs van het leer en is afhankelijk van de huidfouten, die zowel natuurlijk kunnen zijn als huidfouten door de mens veroorzaakt. Natuurlijke huidfouten zijn: horzelgaten (fataal!), luizenbeten (met name in het Kruiskadekwartier) en aantasting door motten. Huidfouten door de mens veroorzaakt kunnen o.a. ontstaan door: brandmerken, prikkeldraadbeschadigingen, vilsneden, rotplekken, een stevige fittie en looierssneden.

Omdat de Europese runderen in een gunstiger klimaat leven en daarnaast ook beter onderhouden worden komen de betere kwaliteiten van ruwe huiden uit Europa. Deze huiden zijn over het algemeen groter en intelligenter. De huiden van de Zuid-Amerikaanse, de Afrikaanse en de Aziatische runderen zijn vaak kleiner, en door de klimatologische omstandigheden in deze landen hebben deze huiden meer natuurlijke fouten, bijvoorbeeld: 6 x 12 = 68. Een runderhuid is aan de buitenzijde geheel behaard. Aangezien deze behaarde zijde de bovenzijde van het leer wordt, dient deze zijde zorgvuldig gereinigd te worden. Met chemische middelen wordt het haar losgeweekt en weggespoeld. Na deze behandeling is het leer geheel wit van kleur. Ontharingsverschijnselen treden vaak op in de zomer. Patricia Paay is hiervan een goed voorbeeld.

Aan de binnenzijde van de huid bevinden zich vetresten, spierweefsels, ongebruikte centrale verwarmingsbuizen e.d. Deze worden door middel van een schraapmachine verwijderd. Een normale runderhuid is 4 tot 6 mm dik. Om tot de gewenste dikte van het leer te komen, wordt de huid gesplitst in over het algemeen drie delen. De minimale dikte voor de bovenhuid bedraagt ca. 0,9 mm. Als het koud is, een stuk minder. De onderlaag van de huid wordt gebruikt voor schoenzolenleer, terwijl de tussenlaag, het zogenaamde splitleer, als afgedekt leer van lage kwaliteit (omdat de laklaag snel breekt) onder de naam halve zool op de markt komt.

Als de huiden niet direct gelooid worden, kunnen ze bederven en om dit te voorkomen worden ze in een oplossing van keukenzout, zoutzuur en water gelegd hetgeen pekelen wordt genoemd. Om het leer duurzaam te maken worden de huiden gelooid. Hiervoor bestaan verschillende processen, zoals chroomgelooid en plantaardig gelooid. Over het algemeen wordt de chroomlooiing toegepast hetgeen inhoudt dat de huiden door inwerking van conserveringsmiddelen langer houdbaar worden, een fenomeen dat bekend staat als de Albert Heijn-methode.

Na het looien wordt de dikte van de huiden via een schuurmachine gecontroleerd, waarbij oneffenheden in de huid worden weggeschuurd. Op de huid is het leven van het rund te "lezen". Kleine littekens, schrammen, een minder geslaagde vakantie in Lloret de Mar, steken van insecten en verschil in dichtheid van de poriën geven het leer steeds weer andere nuances. Door deze natuurlijke kenmerken van de huid ontstaan eveneens nuances in de kleur. De lichtbreking wordt immers beïnvloed door de structuur van de huid die bij geen enkel stuk leer gelijk is. Het verwerken van een dergelijk natuurproduct vraagt veel vakmanschap en inzicht om tot een optimaal resultaat te komen en dat willen wij toch allemaal?

Historisch gezien werden niet de joden of homoseksuele communisten als eerste gevild. Dit is een hardnekkig misverstand, want hierbij bleven resten vlees op de huid achter. Is het leer bedoeld als materiaal voor schoeisel, dan worden de huiden eerst onthaard. De huiden werden geweekt in kalkrijk water en daarna werden de haren er af geschraapt. Op de binnenkant van de huid zaten er nog veel grote resten vlees aan die huid. Die resten werden er met een scherp mes afgesneden. Dat noemt men vlezen. De vlezer stond hierbij diep gebogen over een schuin opgestelde iets bolle stenen tafel. In 1996 verbrak de bekende Nederlandse televisiepresentator Albert Verlinde het, tot dan toe ongeëvenaarde, mondiale record vlezen.

Na het vlezen begon het looiproces pas echt. Onder het motto profiteer en geniet stonden in een looierij kuipen, ook wel laven genoemd, die half in de grond gegraven werden. Ze werden gemaakt van eikenhout. Nadat de kuipen met run (gemalen schors van de eik gemengd met water) gevuld waren, werden de huiden erin gehangen. Wanneer de huiden eruit kwamen en gedroogd waren, konden ze niet meer bederven. Bekende voorbeelden hiervan zijn: Gerard Joling en Marijke Helwegen .

Voordat de huiden droog waren, werden ze eerst nog gekrabd, geschuurd en gewalst (Patty Brard). Dit was allemaal als afwerking. Het schuren en krabben zorgden ervoor dat het leer ging glanzen. Door het walsen werd het leer platter en gladder. Wanneer deze stappen doorlopen waren was het leer zo goed als klaar en maakte het zijn debuut in Hart van Nederland en RTL Boulevard.

Leer is dus van organische aard. Organisch in de zin van biologisch en dus natuurlijk. De smaak van leer is daarentegen, culinair gezien, moeilijk te definiëren. Uitgaande van de situatie dat leer biologisch, natuurlijk en culinair van betekenis is, maakt de status quo van leer in wezen niet meer of minder dan smakeloos. Met als gevolg dat met name geroutineerde sterrenchefs leer gebruiken als bordvulling en ter camouflage van minder gelukte gerechten, zoals doorgeslagen zwezerik en steak André Hazes.

Leer is, om het zo maar te zeggen, een onderschat kennismoment. Veel mensen zeggen: zeg maar. Daarvan hou ik mij verre. De zin van maar is aan mij voorbij gegaan. Leer ansich heeft daarentegen een grote toekomst. Om het populair te stellen: leer is meer. Leer heeft een potentie die minder overstijgt. Leer is vaak wat de gemiddelde vrouw tekort schiet.

In de nieuwe, opkomende economieën, en dan denk ik aan Shri Lanka en Burkina Faso, kan leer een fundamentele impuls zijn voor een betere samenleving. Leer is niet alleen een stoffelijke zaak, maar ook een belijdenis, en confessie, een geloofsovertuiging, een gezindte, een kerkgenootschap, een religie, een cursus, een lezing, onderwijs, een moraal, een les en een doctrine.

De smaak van leer, terug komend op uw vraag, is alles bevattend, geslachtsbepalend en definitief. Leer eten, leer proeven, leer drinken zijn hierbij de steekwoorden. Wat dat betreft ben ik als oud-leerkracht een posimistisch ingestelde ervaringsdeskundige.


Met de meeste hoogachtung namens IJsbrand Flamminga (i.o.),

Elionore P. Tütthölm von Smüttnath

(Met dank aan Wikipedia)

 
   
  Het ziet er niet uit
van: - 26-04-2016 18:22
 
 
 
Het ziet er niet uit
Tis wat, die KNVB-beker. De 17 miljoen bondscoaches, die Nederland rijk is, kunnen wel schieten op de voetbalbond, maar maandagochtend stonden vijftigduizend Rotterdammers in de stromende regen voor dat ding te juichen. De Coolsingel was een uitzinnige zee van mensen. Alhoewel rood en wit Feyenoords kleuren zijn, waren de meesten zwart gekleed. Het zal met het weer te maken hebben gehad, maar de euforie kende geen grenzen. De clubliefde ook en dat is vreemd, want zo goed gaat het niet met het voetbal.
 
Voetbal is technisch en tactisch gezien misschien wel de mooiste sport. Op papier dan. In de praktijk is het voetbal uitgegroeid tot één van de meest corrupte bezigheden van de laatste decennia. Omkooppraktijken passen wellicht in de tijdgeest, maar vermakelijk is anders en daarom gaat het toch bij het spelletje. Voetbal is amusement, maar het hedendaagse spel ergert mij. Het is jaren geleden dat ik een hele wedstrijd heb uitgezeten. Af en toe kijk ik nog naar een samenvatting. Ik heb geen abonnement op een voetbalzender. Op het internet zijn er talloze illegale (gok)sites, maar - ook al is het gratis - ik kijk er niet naar.
 
Als je onder de rook van de Kuip geboren bent, maakt Feyenoord deel uit van je DNA, maar ik heb betere dingen te doen dan mij op te winden over de geperverteerde mentaliteit van spelers die zich gedragen als verwende balletdansers. Door niet te kijken wapen ik mij tegen de grenzeloze irritaties over de zinloosheid van schwalbes en het groteske gejuich na het maken van een doelpunt. De gesimuleerde blessures en de ongebreidelde matennaaierij. De zeldzaamheid van tweebenige spelers. De incompetente scheidsrechters en het nodeloos uitblijven van de technologische ondersteuning ten bate van foutloze arbitraire beslissingen. Megalomane clubbestuurders en malafide makelaars van voetballers die onbelemmerd hun zakken kunnen vullen.
 
De extreme financiële wanverhoudingen. Voetballertjes die drie ton per week (!) verdienen. Spaanse clubs die een half miljard in de min mogen. De diffuse regelgeving waardoor het ene land wel en het andere land niet aan de bak komt en steeds dezelfde ploegen aan de top staan. De clandestiene overheidssteun en de torenhoge kosten van de massale politie-inzet met als gevolg dat de Hermandad niet meer aan haar eigen taak toekomt. Het primitieve gedrag van de zogenaamde supporters die met halfslachtige maatregelen niet in toom worden gehouden en hun fascistoïde lusten kunnen botvieren op van alles en nog wat.
 
Ik hou liever mijn bloeddruk op peil dan tot vervelens toe geconfronteerd te worden met matchfixing en de talrijke andere vormen van machtsverstrengeling waarom de FIFA bekend staat. Of het gedogen van doping, homofobie en censuur, zoals tijdens het laatste WK. De dominante aanwezigheid van de exponenten van het grootkapitaal, zoals Coca Cola, McDonalds en Gazprom (!), zodat je tijdens een wedstrijd gedwongen bent ruim een uur naar reclames te kijken. Of het oeverloze gezeik over kunstgras door oude mannen op de televisie. Kunstgras ziet er niet uit.
 
Nu heeft Feyenoord na jarenlang geploeter weer een beker. Gefeliciteerd zou ik zeggen, maar waarmee eigenlijk? ‘We gaan Europa in’, zeggen de fans, een groep die nu niet bekend staat om haar liefde voor integratie op het oude continent. En dan? Dan winnen of verliezen we. En dan? Verlies nemen we en overwinningen worden gevierd. De uiteindelijke beloning is dan een ordinaire zuippartij.
 
Ik wacht het niet af. Ik word wel een keertje lazerus zonder kampioen te zijn.

 

© IJsbrand Flamminga


 
   
  Het smaakt nergens naar
van: - 14-04-2016 18:03
 
 

Het smaakt nergens naar
Wij zijn de laatste tijd nog al op restaurant geweest en ik moet zeggen: het smaakte nergens naar. Dat pleit voor de horeca in Rotterdam. Wel word ik nogal hyper van die geforceerde pogingen om wijn op een poëtische en een zo omslachtig mogelijke manier op de kaart te zetten, maar dat is niet perse een Rotterdams fenomeen.

Er zijn drie soorten wijn: rood, wit en rosé. Dan kom je al een heel eind. Ze kunnen lekker of niet lekker zijn. Klaar. Maar nee. Zoet of droog? Hier begint het al. Waarom heet niet-zoete wijn nu ineens droog in plaats van niet-zoet? Omdat zuur een negatieve connotatie heeft? Juist. Daarom gaat het dus bij drank. De bijgedachtes.

Het zijn de psychologische effecten van vinologische lulverhalen, imponerende etiketten en semantische manipulaties. De extravagante aanbevelingen, die vergezeld gaan van glimmende medailles en typografische hoogstandjes, hebben alleen de bedoeling om de prijs op te drijven. Een dure wijn smaakt beter. Dat zou fijn zijn. Het is alleen niet waar. Kenners proeven geen verschil. Goedkope wijn in een dure fles wordt beter gewaardeerd dan dure wijn in een goedkope fles. Een flesje Romannée-Conti doet 6000,- euro. De gemiddelde bijstandsmoeder kan een half jaar eten van één slok Le Montrachet uit 1989.

Waarom moet een rosé altijd fruitig zijn en kan die niet gewoon naar rosé smaken? Een mooie, robuuste kleur met levendige fruittonen en een impressie van frambozen. Als een wijn naar frambozen smaakt, is het alsof je een pot jam leeg likt. Nog erger: een zweem van bosaardbeien. Die halen het niet bij echte aardbeien. Neem dan een fristi of een Radler, maar je drinkt toch geen wijn die naar aardbeien smaakt. Of een rosé met een klein zoetje. Je doet een zoetje in je koffie.

De structuur van een wijn wordt zo aangeprezen, dat het lijkt alsof de fles op elk moment uit elkaar kan knallen. En wat moet men zich voorstellen bij een structuurloze wijn? Harmonie in de smaak is onontbeerlijk en als dat niet zo is, dan is de wijn vies en moet je hem niet verkopen. Smaakvol is volkomen nietszeggend. Om welke smaak gaat het dan? Dus de literatuur wordt van stal gehaald en daarmee vergroten restaurants en de wijnboeren hun winstmarge.

Een vineuze wijn met een expressieve neus van kruidnagel, koekkruiden, bramen en gestoofd fruit, een stevige, taninevolle aanzet in een verpakking van vanille, leer, gekonfijt fruit, expressieve florale tonen vormen  een volmaakte symbiose met de subtiele suggesties van bloemen, een klein botertje, lichte toastnuances en een exotisch fruitpalet van aalbessen, citrus met een frisse aanzet in de mond waarna de rijpe, mineralige wijn licht filmend en rond zou moeten worden door zijn  smeuïge complexiteit van verleidelijke aroma's van lindebloesem, accenten van perzik, ananas en vanille, een hint van lavendel, oriëntaalse kruiden en de intense indruk van zwarte bessen, rijk geroosterde koffie, warme chocolade, kruidnagels en specerijen.

De geconcentreerde en zijdezachte smaak ging vergezeld van een plezierig gevoel van tintelende zuren. Knisperig met sprankelijke en volle tonen van hazelnoot, de zonnige smaak van rozijnen, de heldere elementen van wit fruit en aangename impressies van appel, peer en kersen. De  toegankelijke, volle, romige maar toch verfrissende wijn met zijn lichte eikentoets zou goed in de mond moeten liggen en kende een zachte finale en een elegante afdronk.

Kortom de compositie van de wijn was rijk, mild, droog, vriendelijk en vrolijk. Je zag de fles als het ware dansen op de tafel en je portemonnee ook.

Mijn wijn had een dermate lange afdronk dat ik er tot ver na sluitingstijd nog mee bezig was. Geterroriseerd door het buitensporige smakenpalet nam ik thuis een stevige pils om de smaak van kruidnagel, koekkruiden, bramen, gestoofd fruit, vanille, leer, gekonfijte vruchten, bloemen, boter, aalbessen, citrus, perzik, ananas, lindebloesem, lavendel, oriëntaalse kruiden, zwarte bessen, geroosterde koffie, chocolade, kruidnagels, hazelnoot, appel, peer en kersen eens en voor altijd weg te spoelen.

Een dag later poepte ik een taaie en bovendien zeer zwarte drol.

 
   
  Luxor
van: - 26-02-2016 12:17
 
 

Luxor

Als er iets is met een hoog irritatiegehalte, dan is het wel de website van het Luxor Theater. Er zijn er dus twee. Het oude en het nieuwe Luxor Theater. Websitematig gezien heb je daaraan al een hele klus. Als je naar een theatervoorstelling wil, moet je eerst de aanbiedingen voor een all inclusive reis naar Egypte doorworstelen, voordat je op de plaats van bestemming bent: het oude Luxor aan de Kruiskade. So far, not good.
 
Inloggen is namelijk vrijwel onmogelijk. De gebruikersnaam alsmede het wachtwoord worden niet herkend. De belofte van een te ontvangen email met een nieuwe mogelijkheid tot het maken van een vers wachtwoord wordt niet waargemaakt. De box blijft leeg. Ten einde raad log je in via facebook, waarvoor je ook de nodige moeite hebt moeten doen, want je wou eigenlijk helemaal niet op facebook. So far, not good.

 
 Een half uur later beland je dan met je nieuwe gebruikersnaam, terwijl je helemaal geen gebruiker bent, en een wachtwoord waarvan je zelf zegt: ‘dat zie ik ook voor het eerst’ op de website van het oude, maar wel gerenoveerde Luxor Theater. Na het aanklikken van voorstellingen en kalenders heb je dan uiteindelijk de mogelijkheid om iets in je winkelmandje te doen.
 
 Op dit moment is de helft van de gemiddelde Rotterdammer allang afgetaaid. Ik bel wel naar de kassa, maar dan raak je in nog groter problemen. Je krijgt, als dat lukt, contact met het nieuwe Luxor en dat is in Zuid en daar kom je - niet alleen uit principe - liever nooit. Dat is omdat daar de rechtbank zit, de belastingdienst, de keuringsarts, een would be hogeschool en het UWV. Dus terug naar de website en je winkelmandje. Mensen met lef klikken dan op ‘verder’.
 
 Laag opgeleiden en bejaarden zie je zelden in het theater. Na ‘verder’ gaat er een wereld voor je open. Je mag zelf de zitplaatsen van de voorstelling kiezen of je doet dat automatisch met de bijbehorende prijs. Vervolgens begint het gedonder. Er zijn naast de twee eerder genoemde opties nog een aantal mogelijkheden die er op neer komen dat als je een pagina terug klikt, heel de zooi is verlopen en je opnieuw langs alle advertenties voor een volledig verzorgde vakantie in Egypte kan.
 
 Je moet wel echt bezeten zijn van theater als je een nieuwe poging tot het kopen van kaarten voor Luxor onderneemt. Gerard Cox is bijna dood, dus je logt opnieuw in (zie boven). Als ervaringsdeskundige winkel je verder. Drie kaartjes voor de voorstelling graag, aub. Lieve computer, doe nou et cetera. Boven in het scherm verschijnen rode letters met de mededeling dat drie zitplaatsen naast elkaar niet mogelijk is of zijn. Daarvan wil ik af zijn. Je klikt dus pagina terug en je bent opnieuw verlopen en weer halverwege een all inclusive vakantie in Egypte.
 
 Ineens begrijp je waarom er getoornd wordt aan de subsidie voor toneelvoorstellingen en dat Luxor op Zuid eigenlijk naar de klote is en dat het weinig zin heeft om je computer te molesteren. Je logt opnieuw in (zie boven). Je belandt op de pagina waar je kort tevoren nog trachtte kaartjes te bestellen. Ergens denk je; waarom doe ik dit? Omdat je g… Dit is niet voor herhaling vatbaar. Wijzer en vooral een stuk ouder geworden, klik je op ‘automatisch plaatsen kiezen’.
 
 Je hebt keurig het vakje ‘uitsluitend stoelen naast elkaar’ NIET aangevinkt en je klikt aan: drie kaarten en wat gebeurt er? Nou… De melding ‘er zijn niet genoeg plaatsen naast elkaar’ verschijnt. Het hoeft verder geen betoog dat, alhoewel ik het beleg van Stalingrad, D-Day alsmede de Hongerwinter niet heb meegemaakt, ik het toch aandurfde een nieuwe poging te wagen die uiteindelijk als resultaat had dat ik buiten op straat een paar zwaar gehandicapte lilliputters met het syndroom van down volkomen in elkaar heb geslagen.
 

 

© IJsbrand Flamminga

 

 

 
   
  Op het puntje van mijn tong
van: - 05-02-2016 14:00
 
 
Ik ben van plan een stukje te schrijven over amnesie. Mijn volgende column gaat over vergeetachtigheid. De krokus is een geslacht uit de lissenfamilie. Eenzaadlobbig zijn ze, die iridacea. Zie je wel. Het is makkelijk om iemand anders de schuld te geven als je geheugen je in de steek laat. Maar wie? De familie van iridacea telt ongeveer 1500 soorten waarvan de safraankrokus het meest interessant is, wat rendement betreft. 
 
 De opvatting van mijn huisarts over rendement heeft sinds de terreur van de zorgverzekeraars een wending genomen waarvan men zou zeggen: Hoe noem je dat? Geheugenverlies heeft ook positieve kanten, die mij momenteel niet te binnen willen schieten, maar als de overheid zelfs het roken op een terras gaat verbieden, zeg ik: Kijk nou eens naar de Arboriginals, dat waren toch de eerste bewoners van het Australische continent en die Austraalnegers hadden Wollongong of All Night Long van Big Jay McNeely. Daar wil ik van afwezen, maar niemand zegt iets. 
 
 Het is niet vreemd dat die klimaatspastici zich in allerlei bochten wringen. Het is nu eenmaal onvermijdbaar dat men op den duur eh, een stadion bereikt dat - en dat zeg ik met alle respect. Nu ben ik het even kwijt, maar je begrijpt wat ik bedoel. We zullen uiteindelijk allemaal rekening moeten houden met - hoe noem je dat? - het inzicht, het besef dat, en dan heb ik het niet over mijzelf. Ik bedoel: sommigen zullen daar anders over denken, maar het is toch: hoeveel zielen, hoe schoner het volk, of zeg ik nou iets dat bij de heersende opvatting van - ik zeg maar - het individualisme dat alle kanten uitgaat. 
 
 Neem nou bijvoorbeeld, hoe heettie ook al weer? Met dat boek van hem over dat hij met die vriendin. Zij was ooit getrouwd met die gozer uit die televisieserie met die lange neger, die later nog van die dingen - hoe heten ze ook alweer?- is gaan verkopen met die gabber van hem. Weet je wel? Nou ja, anyway, je begrijpt wat ik wil zeggen. Ik heb hier ergens nog de notities liggen. Wacht even, ik pak ze er bij, maar waar had ik ze ook alweer opgeborgen? Ik heb een speciaal plekje voor dat soort zaken. Zodat ik het niet kwijt raak. Handig als je kwijt bent wat je zoekt. Eigenlijk is het niet zoek, maar ik heb het dan niet meteen paraat. Dan is het nog wel ergens, maar waar het dan is, dat is niet helemaal duidelijk. Vandaar die speciale opbergplek, die overigens na de laatste verhuizing compleet onvindbaar is. 
 
 Dus als je echt goeie filet van dat varken met die zwarte poten wil kopen, moet je naar - hoe heet die slager ook alweer? - Hij zit op de - hoe heet die straat? - een soort tuin is het met zo’n park en go zone, of hoe noem je dat? Dat je even je auto kwijt kunt. Ooit had ik ook een auto. Parkeren, dat is het woord dat ik zocht. Precies, zoekt en gij zult vinden, maar die auto heb ik nooit meer gezien. Dat komt ook omdat ik een bril heb met van die vocale glazen. Die ligt waarschijnlijk nog in het handschoenenkastje, maar dat weet ik niet zeker. Wil jij nog wat drinken? Had je melk in je koffie? Twee klontjes toch? 
 
 Het is natuurlijk volkomen onzin dat de opwarming van de aarde de schuld is van die buitenaardse asielzoekers. Ze zitten nou in zo’n beeldende kunstcentrum voor zo’n griepprik. Koptelefoons verkocht die gozer. Wil jij nog wat drinken of had ik dat al gevraagd? Ik heb echt een geheugen als dat ding met die gaatjes. Mijn arts vroeg of ik er al lang last van heb. Ik weet ook wel dat je niet de draak moet steken met, hoe heet dat? Volgens mij komt het door Correct, want als Correct het niet heeft. Precies. Vergeet het dan maar. Je kunt er wel grappen over maken. Zo van: ik heb last van onthoudingsverschijnselen, maar wat schiet je er mee op? 
 
 Marktwerking wou ik zeggen. Ik weet alleen niet meer in welk verband. Vergiet. Het gebeurt regelmatig dat het mij te binnen schiet op de plee, maar je wilt toch eerst lekker afbouten, voordat je het op papier zet. Daarvoor zijn die memoblokjes best wel handig. Ik begrijp wel waarom die papiertjes een kleurtje hebben, maar dan liggen ze vaak op een onvindbare plaats en wees nou eerlijk, om je reet er mee af te vegen? Verband. Nou weet ik het weer: farmaceutische industrie, maar vaak is het zo dat, als ik wat op zo’n memopapiertje heb geschreven, ik bij god niet meer weet wat de bedoeling is. Kijk, een boodschappenlijstje is best wel handig als je gaat shoppen, maar als je één woord hebt opgeschreven en je bent de hele contens kwijt, dan heb je er ook geen dinges meer aan. Dan kom je thuis met de verkeerde spullen en is de koffie op. 
 
 Trouwens, wil jij nog wat drinken? O, je hebt nog. Van die hulpmiddelen, zoals een fluitketel of een zoemer op de wasdroger, werken wel, maar als je het gas aan laat, dan. Help mij onthouden dat ik van de week nog die vent van de je weet wel bel en de belastingaangifte invul. Dat gezeik met dat - hoe heet het? - die toeslag, daar word je toch ook niet goed van. Die registergozer heeft mijn inkomen ook in de verkeerde box geanalyseerd. Zullen we nog wat drinken? Van de week was ik nog bij die kunstschilder. Hij wordt nou door de gemeente zijn - hoe heet dat? - uitgezet. Het is toch een schande. Die gasten zitten er al twintig jaar. Had jij nou zo’n digitale memorecorder? Ik weet ook wel dat je, maar waar ligt mijn mobiel dan? Ik schrijf het wel op als ik mijn pen kan vinden. Registeraccountant heet het. Tja, die gasten maken eigenlijk de dienst uit en de politiek heeft er geen zak over te zeggen. De ene gozer van SP heeft er wel eens iets aan proberen te doen, maar wat precies weet ik niet meer. 
 
 Wat wil die Mark Wilders nou? Een revolver? Het lijkt wel of de hele Nederlandse je weet wel steeds debieler wordt. Hoe noem je dat? Functioneel analfabeet. Nou dan. Hele bevolkingsgroepen kunnen geen letter meer lezen, maar wel ouwehoeren over die bootvluchtelingen. Die tokkies kijken heel de tijd naar SBS omdat daar geen ondertiteling is. Ik zou flink je weet wel maken als ik die kunstenaars was. Die gasten zitten er al dertig jaar en ze worden nou uit hun atelier gezet. Wat krijg je dan? Dan komt er weer zo’n projectkakker die zijn zakken loopt te vullen. Revolte? Die blonde nsb’er laat nou echt zijn ware aars zien. Wou jij nog wat drinken of heb je nog? Waar was ik gebleven? O ja, je zou die memorecorder voor me meenemen of had ik dat al gevraagd? 
 
 Je wordt toch strontziek van die belastingen. Nou hebben ze mij weer in de verkeerde box aangeslagen. Help mij onthouden dat ik die aanklacht nog moet indienen en ik moet ook mijn vakantiefoto’s nog inplakken. Projectontwikkelaar noemen ze dat. Die ontwikkelen alleen hun eigen portemonnee. Ze hadden laatst zo’n projectje in de binnenstad. Hoe heet dat? Maar goed, van de week stond in de krant een verhaal over de fraude bij die club van hoe heet tie vent? Niet te filmen. Nou vergeet ik helemaal wat te drinken in te schenken. Pata negra filet is het. Best wel duur, ik geloof iets van 2,75 per gram, maar lekker! Je moet alleen onthouden om ze op tijd om te draaien. 
 
 Atelier, raar woord eigenlijk. Heb jij nou die cd van hoe heet tie nog gekocht? Met die drummer. Hij zat vroeger bij die Engelse band met die donkere zangeres, die later nog met die bassist van die heavy metal band is getrouwd. Ze hadden een hitje met. Hoe heet dat nummer nou? Ik zoek het wel even op. Eigenlijk moet ik al mijn cd’s nog op volgorde zetten, maar dat zijn van die kut karweitjes die steeds blijven liggen. Ze zijn nog op tournee geweest met die ene band in het voorprogramma. Ze maken van die, hoe noem je dat? Het was zo’n stroming uit de jaren tachtig. 
 
 Heb jij trouwens mijn sleutels ergens gezien? Ik las ergens dat ze bij. Nou ja, die zaak dus  een harde schijf verkopen van één megabyte. Weet niet meer voor hoeveel, maar vond het wel interessant. O ja, New Wave. Is dit mijn glas? Zal ik wat te knabbelen inschenken? Een toastje met gerookte zalm misschien? Vette vis schijnt goed voor je geheugen te zijn.
 
 
 © IJsbrand Flamminga

 

 
 
.: © 2006 Skala Lokala :.